تاریخ ارسال : ۹۶/۰۵/۰۶


شخصیت خودشیفته

اختلال شخصیت خودشیفته

این اختلال به‌گونه‌ای است که فرد خود را به‌طور غیرمنطقی بزرگ و مهم، توانا و بالیاقت و ویژه می‌داند؛ درواقع یک خودبزرگ‌بینی عجیبی در فرد وجود دارد، به گونه‌ای که احساس می‌کند شخص منحصربه‌فردی است.

این افراد به‌قدری خودپسند و مغرور هستند که هرگونه نگرانی درباره نیازها، مشکلات و احساسات دیگران هیچ نقشی در زندگی‌شان ندارد. معمولاً خود را برتر از دیگران می‌دانند و از دیگران انتظار احترام دارند؛ و اگر توقعاتشان برآورده نشود دچار ناامیدی می‌شوند. معمولاً فرزندانی که پدر و مادر خودشیفته دارند دچار این مشکل می‌شوند، چون در محیطی قرارگرفته‌اند که والدینشان همیشه حس برتری را داشته‌اند و آن را به فرزندانشان هم منتقل کرده‌اند.

 افراد خودشیفته دارای مشکلاتی از قبیل مهم جلوه دادن خودشان هستند، به‌گونه‌ای که حتی اگر کار مهمی هم انجام نداده باشند بازهم انتظار دارند همه از آنها تقدیر کنند، اگر هم کسی از آنها انتقاد کند توانایی قبول کردن آن را ندارند و ممکن است عصبانی شوند و پرخاشگری بکنند، این افراد معمولاً حس می‌کنند یک فرد محبوب و استثنایی هستند و انتظار برخورد اختصاصی از دیگران دارند. معمولاً در روابطشان حس مدیر بودن را دارند و همین احساس قدرتمند بودنشان باعث می‌شود تا حس همدلی درونشان کاهش پیدا کند، این افراد بسیار حسود هستند و البته احساس می‌کنند که افراد دیگر هم به آنها حسودی می‌کنند.

افراد خودشیفته نمی‌توانند روابط محکمی داشته باشند چون توانایی انجام کارهایی که باید انجام شود تا روابطشان مستحکم شود را ندارند. چون توانایی همدلی کردن را ندارند؛ البته بعضی مواقع شاید سعی کنند تا به‌صورت خودخواهانه تظاهر به همدلی کردن بکنند، اما چون واقعی نیست کمکی به‌طرف مقابل نمی‌کنند.

افراد خودشیفته به دلیل پایین بودن اعتمادبه‌نفسشان امکان اینکه به افسردگی مبتلا شوند، زیاد است. معمولاً در مشکلات بین فردی و شغلی و روابط خانوادگی‌شان دچار مشکل می‌شوند. افراد خودشیفته اختلالاتی مثل نمایشی و ضداجتماعی بودن را هم دارند، کمتر دچار اضطراب می‌شوند، کمتر امکان خطر خودکشی درشان وجود دارد.

اختلال شخصیت خودشیفته معمولاً در خانواده‌هایی که والدینشان با آنها سرد و بی‌عاطفه هستند؛ اتفاق می‌افتد، زیرا معمولاً موفقیت‌های فرزندشان را نادیده می‌گیرند و در این صورت فرزندان تلاش می‌کنند تا خودشان را فردی باارزش و بااستعداد نشان دهند؛ که درنهایت باعث می‌شود فرزندانی بدون اعتمادبه‌نفس و بی‌عاطفه تربیت کنند. توجه کنید که البته در بعضی از خانواده‌ها توجه بیش‌ازحد به فرزندان هم موجب به وجود آمدن اختلال خودشیفتگی می‌شود.

معمولاً درمان افراد خودشیفته کار بسیار دشواری است زیرا اگر قرار باشد پیشرفتی در درمانشان اتفاق بیوفتد حتماً باید خودشان از میزان خودشیفتگی‌شان کم کنند؛ بنابراین اولین کار این است که یاد بگیرند چگونه می‌توانند همدلی کنند از این طریق می‌توانند بر روی احساس خودبزرگ‌بینی و غرورشان هم کار کنند و کم‌کم احساساتشان را کنترل می‌کنند تا حتی در مقابل انتقاد دیگران هم خشمگین نشوند و انتقادپذیر شوند.

 

نویسنده: نگین تربتی


ارسال دیدگاه