تاریخ ارسال : ۹۳/۱۰/۱۱



درمانگران اعتیاد حاضر به پذیرش معتادان شیشه ای در مراکز ترک اعتیاد نیستند و به درمان این افراد نه می گویند.

این بی میلی به علت دشواری های درمان معتادان به شیشه است به این دلیل که ماده محرک شیشه گرچه در ماه های اول مصرف، توانی نامحدود شبیه سوپرمن به مصرف کننده می دهد، اما باد این سوپرمن پوشالی زود می خوابد و آن وقت است که عوارض شیشه در شدیدترین حالت خود را نشان می دهد.

هولناک ترین اثری که شیشه بر بدن می گذارد در ناحیه مغز است، در نقطه ای که قدرت تشخیص خوب از بد و تفکر منطقی را به آدم ها می دهد.

در معتادان شیشه ای این مرکز بشدت تخریب می شود، به همین علت قانع کردن این افراد برای درمان، کار بسیار دشواری است و نگه داشتن آنها در فرآیند درمان، کاری دشوارتر.

زمانبر بودن درمان معتادان به شیشه نیز یکی دیگر از این دشواری هاست. درمان اعتیاد به شیشه، دارو ندارد و داروهایی که به بیماران در حال ترک داده می شود نیز اغلب داروهای اعصاب و آرامبخش برای کنترل اضطراب، افسردگی و توهم است بنابراین برای درمان این معتادان فقط یک الگو به نام ماتریکس وجود دارد که مبتنی بر روان درمانی است و چون درمان روان مخدوش معتادان شیشه ای کاری سخت، طولانی مدت و هزینه بر است، بسیاری از درمانگران اعتیاد در کشورعطای این درمان را به لقایش بخشیده اند.

نتیجه این وضع این شده که معتادان به شیشه اگر قصد ترک کنند و یا با فشار خانواده مجبور به ترک شوند، ممکن است با در بسته مراکز ترک اعتیاد روبه رو شوند، یا اگر در مراکز پذیرش شوند به علت کمبود نیروی متخصص و مسلط به اجرای ماتریکس، به نتیجه مطلوب نرسند و درمان را رها کنند. به این مشکل باید آگاهی اندک خانواده ها و همراهی ضعیف آنها با فرآیند درمان را نیز اضافه کرد که همه با هم سبب شده تا آمار مصرف کنندگان شیشه روز به روز بیشتر شوند و در عوض، میل به درمان آنها روز به روز کاهش یابد.


ارسال دیدگاه