تاریخ ارسال : ۹۵/۱۲/۱۱



حسام محمدی

فیلم فروشنده اگرچه در بین سایر آثار فرهادی تاپ‌ترین فیلم محسوب نمی‌شود ولیکن به لحاظ ساختاری و محتوایی فیلم درخور توجهی بوده و بیننده را مجاب می‌کند تا اتنهای فیلم بر روی صندلیِ خود بنشیند و تکه‌هایی از زندگی مردمان طبقۀ متوسط (طبقه‌ای در حال فروپاشی) را دنبال کند… فیلم‌های فرهادی را باید به مثالِ قسمت‌هایی از یک سریالِ چندقسمتی به تماشا نشست او همیشه و البته هوشمندانه نشانه‌هایی از فیلم‌های قبلیِ خود را در آثار جدیدش بر جا می‌گذارد، تکه‌هایی از شخصیتِ حجت و راضیه را می‌شود در عماد و رعنا هم پیدا کرد .. حال اینکه چرا فرهادی طبقه متوسط را مرکز توجه خود قرار داده است و بیشتر از این طبقه برای بیان روایت‌های خود استفاده می‌کند، داستانی ست که باید آن را واشکافت.. فرهادی در کل آثار خود بنا داشته تا کمابیش از دغدغه‌های این طبقه بگوید، طبقه‌ای که نوع و جنس تفکرشان در ایران امروزِ ما بسیار مؤثر بوده و فروپاشی این طبقه می‌تواند آثار زیان باری برای جامعۀ ایران به دنبال داشته باشد… آنچه دراین‌بین بیش از همه اهمیت دارد اخلاق و ملاحظاتی ست که کرامت و رذالت را تحت‌الشعاع خود داشته و خانواده به‌عنوان مرکز ثقل انسان‌ها از این زوایا همواره تحت تأثیر بوده است و این همان اصلی بوده که فرهادی تقریباً در تمام فیلم‌ها از چهارشنبه‌سوری تا جدایی، گذشته و فروشنده دنبال کرده است… فرهادی نقطۀ اصلی را خوب نشانه‌گیری کرده و در این وادی با تمام نواقص به‌خوبی در حال تاخت‌وتاز است، تا حدی که منتقد مجله ورایتی او را با کارگردانانی همچون هیچکاک بر کفه یک ترازو گذاشته و معتقد است در آینده کارگردانانی ظاهر خواهند شد که علاقه‌مند خواهند بود تا با سبکی به نام “سبک فرهادی” فیلم بسازند.. همین‌که می‌شود فرهادی را یک مسیرِ مشخص دید و او را صاحب سبک در ساختار و محتوای فیلم‌ها دانست، خود جایِ تقدیر داشته و این کارگردان از سایر کارگردانان مجزا می‌کند…


ارسال دیدگاه